Uwagi na tle przesłanek dochodzenia rekompensaty 40 € za koszty odzyskiwania należności

Piotr Kędzierski
Asystent w Katedrze Prawa Handlowego KUL. Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Lublin-Wschód w Lublinie z/s w Świdniku.

Rekompensata 40 € stanowi ryczałtowe zadośćuczynienie za koszty odzyskiwania należności wynikającej z transakcji handlowej. To jeden z instrumentów walki z opóźnieniami w płatnościach świadczeń wynikających z umów między profesjonalistami przewidziany przez ustawę z dnia 8 marca 2013 roku o terminach zapłaty w transakcjach handlowych (dalej: TermZapłU). Ustawa ta z dniem 1 stycznia 2016 roku została znowelizowana.

Przepis art. 10 ust. 1 TermZapłU stanowi, że:

wierzycielowi, od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o których mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1, przysługuje od dłużnika, bez wezwania, równowartość kwoty 40 euro przeliczonej na złote według średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne, stanowiącej rekompensatę za koszty odzyskiwania należności.

Kwota ta stanowi ryczałt, zatem nie uwzględnia rzeczywistych kosztów odzyskiwania należności. Jeżeli są one wyższe, wierzyciel może domagać się ich zasądzenia ponad kwotę ryczałtu (art. 10 ust. 2 TermZapłU). Rekompensata przysługuje od transakcji handlowej, przez co należy rozumieć umowę, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub odpłatne świadczenie usługi, jeżeli strony będące przedsiębiorcami lub innymi podmiotami podlegającymi przepisom tej ustawy (por. art. 2 TermZapłU) zawierają ją w związku z wykonywaną działalnością.

Przywołane przepisy rodzą podstawowe pytania o przesłanki dochodzenia roszczenia: [Read more…]

Ustawa o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego – założenia regulacji

Barbara Syta
Doktorant w Katedrze Prawa Handlowego KUL. Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym dla Warszawy-Mokotowa.

W dniu 16 września 2011 roku została uchwalona ustawa o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego (Dz. U. Nr 232, poz. 1377, dalej jako u.o.p.n.). Ustawa wejdzie w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia. Kontrahenci deweloperów długo czekali na ustawowe uregulowanie umowy deweloperskiej oraz zasad ochrony ich interesów w kontaktach z deweloperem, jako profesjonalistą, czyli z założenia silniejszą stroną umowy.

Umowa deweloperska wykształciła się i funkcjonuje w praktyce obrotu gospodarczego jako umowa nienazwana, która łączy w sobie elementy różnych typów umów nazwanych (przede wszystkim umowy sprzedaży oraz umowy o roboty budowlane).

Na jej podstawie deweloper zobowiązuje się do wybudowania budynku i następnie przeniesienia jego własności (lub ustanowienia odrębnej własności lokalu w budynku i przeniesienia jego własności) na drugą stronę umowy.

Świadczenie kontrahenta dewelopera (nabywcy) polega natomiast na [Read more…]

Agent jako osoba działająca na rachunek spółki w rozumieniu art. 365 § 1 KSH?

dr Dariusz Bucior
Adiunkt w Katedrze Prawa Handlowego KUL. Prawnik w Kancelarii BWHS oraz Yingke Várnai BWHS. Twórca portalu Umowa-agencyjna.pl. Autor bloga prawniczego. Obserwuj na Twitterze:@DrBucior

Gdy niedawno przeglądałem literaturę dotyczącą zagadnienia nabywania przez spółkę akcyjną własnych akcji, zwrócił moją uwagę pogląd przewijający się w wypowiedziach doktryny na temat jednego aspektu tej skomplikowanej problematyki.

Pogląd ów dotyczy wykładni art. 365 § 1 KSH. Przepis ten ma treść następującą:

Nabycie akcji własnych spółki przez osobę trzecią, działającą na rachunek spółki, jest dozwolone, jeżeli spółka jest również uprawniona do nabycia tych akcji zgodnie z art. 362.

Kontrowersyjne wypowiedzi w literaturze

Zdaniem niektórych autorów komentujących powołaną regulację przez „osobę trzecią, działającą na rachunek spółki” należy rozumieć m.in. agenta spółki.

W ocenie S. Sołtysińskiego [Read more…]

Ochrona trwałości bezterminowych umów konsumenckich? Uwagi na tle art. 3853 pkt 15 KC

dr Dariusz Bucior
Adiunkt w Katedrze Prawa Handlowego KUL. Prawnik w Kancelarii BWHS oraz Yingke Várnai BWHS. Twórca portalu Umowa-agencyjna.pl. Autor bloga prawniczego. Obserwuj na Twitterze:@DrBucior

W przypadku umów zawartych na czas nieoznaczony kreujących zobowiązania ciągłe co do zasady każda ze stron zobowiązania może je wypowiedzieć w dowolnym momencie i z dowolnych przyczyn. Zasadę tę wyraża obecnie art. 3651 KC:

Zobowiązanie bezterminowe o charakterze ciągłym wygasa po wypowiedzeniu przez dłużnika lub wierzyciela z zachowaniem terminów umownych, ustawowych lub zwyczajowych, a w razie braku takich terminów niezwłocznie po wypowiedzeniu.

Możliwość wypowiedzenia bezterminowego zobowiązania ciągłego znajduje uzasadnienie w potrzebie ochrony wolności jednostki. W ocenie ustawodawcy wolność ta zostałaby nadmiernie (samo)ograniczona w przypadku zaciągnięcia tzw. zobowiązania „wieczystego” (bez możliwości swobodnego wypowiedzenia) lub tzw. zobowiązania długotrwałego (wyłączającego możliwość swobodnego wypowiedzenia przez nadmiernie długi okres).

Jak zauważył R. Trzaskowski [Read more…]

Nowa ustawa o kredycie konsumenckim a umowy leasingu

dr Dariusz Bucior
Adiunkt w Katedrze Prawa Handlowego KUL. Prawnik w Kancelarii BWHS oraz Yingke Várnai BWHS. Twórca portalu Umowa-agencyjna.pl. Autor bloga prawniczego. Obserwuj na Twitterze:@DrBucior

Przepisy KC o umowie leasingu, w szczególności art. 7091 KC zawierający tzw. ustawową definicję umowy leasingu, nie uzależniają swojego zastosowania od tego, w jakim charakterze wystąpi korzystający (leasingobiorca): w roli przedsiębiorcy czy w roli konsumenta. Oznacza to, że przepisy KC znajdują zastosowanie także do umów leasingu konsumenckiego.

Leasing konsumencki stanowi w Polsce zjawisko raczej marginalne. W ostatnim czasie można jednak zaobserwować wzrost zainteresowania tą formą finansowania. Uwarunkowane jest to m.in. zmianami regulacji podatkowych (CIT i PIT) dotyczących opodatkowania stron umowy leasingu, wprowadzonymi ustawą z dnia 25 marca 2011 r. o ograniczaniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. Nr 106, poz. 622).

Duża część problemów związanych z oceną skutków prawnych umów leasingu konsumenckiego powstaje na styku regulacji kodeksowej umowy leasingu (art. 7091 – 70918 KC) oraz przepisów regulujących obrót konsumencki. Jednym z takich zagadnień, z którym wkrótce będzie musiała się zmierzyć teoria i praktyka, jest możliwość stosowania do umów leasingu konsumenckiego przepisów nowej ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. Nr 126, poz. 715). Ustawa ta stanowi implementację dyrektywy 2008/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki (Dz. Urz. UE L 133 z 22 maja 2008 r., s. 66) (dalej: „Dyrektywa”) i zastępuje dotychczasową ustawę z dnia 20 lipca 2001 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. Nr 100, poz. 1081).

W literaturze prawniczej zwraca się uwagę na to, że umowa leasingu pełni funkcję kredytową. W ocenie Prof. J. Poczobuta [Read more…]